Bozuk Piyano, elden bırakılmadan, tek nefeste okunabilecek eşsiz bir kitap. Çocuk psikoterapisi alanında bugüne kadar yazılmış en iyi kitaplardan birisi kuşkusuz. Hem de en zarifi belki. Çocukların dünyasına açılan pencerenin nasıl anne babanın çocukluğundan geçtiğini de eşsiz örneklerle bize gösteriyor.
Çocuğun belirtisi yalnızca çocuğa mı aittir?
Korkular, suskunluklar, öfke nöbetleri, bedensel yakınmalar ve öğrenme güçlükleri kimi zaman çocuğun henüz dile getiremediği bir acının izlerini taşır. Kimi zamansa anne babanın çözümlenmemiş çatışmalarını, aile içinde kuşaktan kuşağa aktarılan sırları ve çocuğa daha doğmadan verilmiş bir yeri görünür kılar.
Catherine Vanier, çocuklarla yürüttüğü klinik çalışmalardan hareketle, bir çocuğun ruhsal dünyasına nasıl yaklaşılabileceğini gösteriyor. Çocukların sözlerini, oyunlarını ve çizimlerini dikkatle izlerken, onların yalnızca yetişkinlerin sorunlarını yansıtan edilgen varlıklar değil, kendi bilinçdışları ve arzularıyla birer özne olduklarını ortaya koyuyor. Lacan’ın düşüncesini Françoise Dolto ve Maud Mannoni başta olmak üzere, bu alandaki diğer önemli psikanalistlerin klinik katkılarıyla buluşturan Vanier, çocuğun belirtisini susturulması gereken bir aksaklık olarak değil, okunmayı ve işitilmeyi bekleyen özgün bir dil olarak ele alıyor.
Çocuk “uyum sağlaması” beklenen bir robot değil, bir “özne”dir!
Bozuk bir piyanodan kusursuz bir ezgi çıkarmaya çalışmak yerine, onun kendine özgü sesini duymak… Bozuk Piyano, çocuklarla psikanalitik çalışmanın hazır reçetelere değil, her çocuğun tekilliğine, sözüne ve icatlarına kulak vermekle başladığını hatırlatan canlı, insani ve klinik açıdan son derece zengin bir kitap.
Yorum bırakın